اشک های یخی به قلم نسترن قلی زاده
پارت شصت و سوم :
از بیمارستان که خارج شدیم سامیار پرسید:
– پس می‌خوایم چجوری بریم خونه؟
– امشب رو همین‌جا می‌مونیم.
چهره‌ی سامیار در نور کمِ کوچه برق زد، مثل کسی که از اتفاق ساده‌ای به‌طرز عجیبی خوشحال شده. برق آن شادی در چشمانش مرا هم آرام کرد، بی‌دلیل لبخند زدم. سال‌ها بود لبخندی از ته دل روی لبم ننشسته بود.
همین‌طور در کوچه‌های نیمه‌تاریک تهران قدم می‌زدیم. پنجره‌های خاموش یک
لطفا صبر کنید...
نیلوفر آبی
0از سامیار کاذب خوشم نمیاد مشکوکن حدس میزنم آذر دشمن باشه وسامیار